Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2016

(089) ΒΙΒΛΙΟ: Ἀθώων Αἷμα! «Ἐλεύθερος Μωριᾶς» 1943-᾽44 -ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ




====================================================== 
Στον ιστοχώρο αυτό έχουν   αποτυπωθεί  πλείστα που αφορούν γνωστά και άγνωστα φοβερά δραματικά της  Γερμανικής και της παράλληλης κομμουνιστικής κατοχής 1943-1944 κυρίως στο νομό της Αργολιδο-Κορινθίας που μετατράπηκε σε "Κρανίου Τόποςτότε. 
Ομολογώ ότι μου έγινε ανάγκη η Ιστορία ειδικά γι΄ αυτή την χρονική περίοδο 1943-1944 διότι από μικρός κατάλαβα να περιρρέει  σχετικά, γενικώς μια περίεργη σιωπή(Λήθη) ή μιά αφοριστική κραυγή .
Γεννηθείς και αντρωθείς στο χωριό Στεφάνι-“Κορινθίας”, πρίν από κάποια χρόνια θέλησα να γνωρίσω , εν αρχή την πλήρως μικρή ιστορία του  χωριού μου, πέρα από τ΄ αποσπασματικά ιστορικά που είχα μάθει από την οικογένεια μου και... !
Μου ήταν σχεδόν αδύνατο γιατί: Κατά πρώτον δεν υπάρχει βιβλιογραφία ή κοινοτικά αρχεία ιστορικών εγγράφων . Κατά δεύτερον στην σημερινή εποχή κυρίως βρισκόμαστε στο μεταίχμιο της ζώσης μνήμης και άρα και της λήθης διότι οι άνθρωποι που είχαν ζήσει εκείνη την εποχή οι περισσότεροι έχουν αποχώρηση απ΄ αυτή τη ζωή ,όπως και του ότι και σήμερα ακόμα αρκετοί φοβούνται να μαρτυρήσουν. Κατά τρίτον θα έπρεπε να εντρυφήσω  και στην ιστορία της ευρύτερης περιοχής , όπως και στην ιστορία του Νομού και βαθμιδωτά στην μεγάλη ιστορία της Ελλάδος μας. Κατά τέταρτον και το κυριότερον να μπορέσω να ξεχωρίσω την αφελή αλλά κυρίως την σκόπιμη προπαγανδιστική ψεύτικη ιστορία την στρατευμένη στην εξουσία( ή στους επίδοξους εν δυνάμει εξουσιαστές) ,από την καθ΄ αυτού ιστορία(Α-λήθεια).
Προσπαθώ να το κατορθώσω να μάθω την ιστορία και εννοείται, θέλω να το κατορθώσω αποκλειστικά και μόνο για την εσωτερική ανάγκη του εαυτού μου. Εάν αυτή την μικρή προσπάθεια μου την προβάλω ως μικρό λιθαράκι ιστορίας στον ιστοχώρο αυτό ο μόνος σκοπός είναι το δίκαιο του αίματος των Ελλήνων, όπως και της προσφοράς και χρέους μου, σε όλους που έχουν ή θα έχουν την ίδια ανάγκη με μένα, γιατί σκέπτομαι ότι θα ήμουν αγνώμων και αχάριστος προς αυτούς, αλλά και προς τους προφορικώς εξιστορούντας (μαρτυρούντας) σε μένα και σε αυτούς που ευγενώς μου παραχώρησαν σπάνια  ιστορικά ντοκουμέντα (βιβλία- απομνημονεύματα –ημερολόγια)  τα οποία  κακώς και εσκεμμένως δεν φρόντισαν οι «επίσημοι» και εκ θέσεως ιστοριογράφοι να τα βρούν και να τ΄ αξιοποιήσουν ιστορικά.
Επισημαίνω δε ότι από το χωριό μου κάτοικοι, θύματα στην περίοδο 1943-44 από την κομμουνιστική κατοχή ήσαν 15 και από την Γερμανική κατοχή 4, όλοι οι γέροντες κάτοικοι το γνωρίζουν στο χωριό Στεφάνι ,όπως και σε κάθε χωριό του νομού αναλόγως γνωρίζουν τον αριθμό των φονευθέντων. Όμως παρατηρείτε το τραγελαφικό φαινόμενο  του ότι, συνολικά πόσοι ακριβώς είναι οι φονευθέντες επίσημα δεν γνωρίζει κανείς στο Νομό (Παρ΄ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες λίγων ιδιωτών) όπως τεκμηριωμένα δεν γνωρίζει  πότε και από ποιους άρχισε το κακό. Αυτό θεωρώ ότι δεν είναι τυχαίο σήμερα, είναι ασέβεια ώστε οι νεκροί να χάνουν το δίκαιο τους με τα προπαγανδιστικά ψέματα, με τις υπερβολές και αοριστίες που έχουν γραφεί και λέγονται! 
Το μεγάλο κακό δε στην σχετική ιστορία είναι η μεγάλη άγνοια του: «που , πότε, πως, από ποιους, με εντολές ποιών, και γιατί εφονεύθησαν» αθώοι Έλληνες.
Το μέγιστο κακό δε είναι το ότι οι πλείστοι νεκροί τότε έμειναν «ακήδευτοι και άφαντοι» και είναι άγος για εμάς τους μεταγενέστερους, οστά τους να είναι ακόμα σήμερα μέσα σε βάραθρα , και άλλα διάσπαρτα σε “απαγορευμένες”, σε δυσπρόσιτες περιοχές και…!
Υπεύθυνοι ηθικοί αυτουργοί για την ατιμία και την ανιστορησία (Λήθη) είναι κυρίως οι ηθικοί αυτουργοί του αιματοκυλίσματος τότε. Αυτοί μάλλον  έζησαν λάθρα αφού αμνηστεύθηκαν, ώστε κατόπιν να συνεχιστεί και να διαιωνιστεί ύπουλα μέχρι σήμερα το  έγκλημα κατά Ελλήνων.
Σύμφωνα με το δόγμα «Την ιστορία την γράφουν οι νικητές και εξουσιαστές» , αυτοί κατ΄ ουσία είναι οι νικητές δηλ. οι ανθέλληνες διεθνιστές, οι χριστιανοί προδότες ,οι χριστιανοί δοσίλογοι, οι χριστιανοί αριστεροί(κομμουνιστές!) και οι χριστιανοί δεξιοί(καπιταλιστές!!!) και όχι οι Έλληνες.
 Σήμερα η σχετική επίσημη  ανθελληνική προπαγάνδα (σχεδόν κομμουνιστική) και η αποδόμηση της ιστορίας ,γίνεται από εκπαιδευτικούς, από τα ΜΜΕ, από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, τα βιβλία, από τον κινηματογράφο , τις "εύθυμες" πολιτιστικές εκδηλώσεις(=Στρατευμένη τέχνη), και…   με προμετωπίδα της προπαγάνδας, την προβολή και αναγνώριση ως αντιστασιακών , ηρώων, εθναρχών, αυτών των ως άνω προσδιορίστηκαν. 
Περί ου λόγος
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το δίτομο βιβλίο του φίλου ερευνητή και ιστοριογράφου  Ιωάννη Κ. Μπουγά  :
Αθώων Αίμα! «Ελεύθερος Μωριάς» 1943-΄44—ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΛΑΣΓΟΣ-Ιούλιος 2016.
Ευχαριστίες στον κ. ΜΠΟΥΓΑ διότι έχοντας και την όμοια ανάγκη της Ιστορίας με μένα, αξιοποίησε και συνέθεσε άριστα , τα πλείστα στοιχεία της ερευνάς του, συμπεριλαμβάνοντας πλείστα στοιχεία  απ΄ όσα έχουν δημοσιοποιηθεί στον ιστοχώρο αυτό  (Ντοκουμέντα-μαρτυρίες....), και άλλα που δεν έχω δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα .
Το βιβλίο  είναι  μοναδικό στην σχετική ιστοριογραφία όσον αφορά κυρίως τα δρώμενα στο νομό Αργολιδο-Κορινθίας 1943-΄44 γιατί ανταποκρίνεται  ικανοποιητικότατα  και σφαιρικώς, στην κάθετη ιστορία (=Περί αιτίας, ηθικής και ηθικών υπευθύνων) και στην οριζόντια ιστορία (=Γεγονότα, χρόνος, τόπος και πρόσωπα) .                      
Κατωτέρω παρουσιάζονται τα προλεγόμενα του συγγραφέως στο βιβλίο.
*(*ΣΗΜΕΊΩΣΗ: Δεν ταυτίζομαι πλήρως με κάποιες εκτιμήσεις και όρους που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας.(Όπως "Κόκκινη Τρομοκρατία" αντί για μένα "κομμουνιστική τρομοκρατία "). Κάποια λίγα λάθη σε ονόματα , σε τόπους, στην απόδοση μαρτυριών και κάποιες παραλείψεις είναι επουσιώδη  και ο αναγνώστης του βιβλίου, ας ανατρέξει για την “διόρθωση” στον ιστοχώρο αυτό,  μέχρι της πρακτικά δυνατής επανόρθωσης-διόρθωσης, από τον συγγραφέα.)

==================================================== 
ΙΩΑΝΝΗΣ Κ. ΜΠΟΥΓΑΣ

θώων Αμα!
«λεύθερος Μωρις» 1943-44

----------------------------------------------------------------------------------------------------
 Εχαριστίες

Γιά τό παρόν ργο φείλω τό πρτο καί μεγαλύτερο εχαριστ σέ ναν παράμιλλο στοριοδύφη καί καλό φίλο, τόν Σωτήρη Ριζόγιαννη. Γεννημένος στό στορικό Στεφάνι Κοριν­θίας, χει κάνει βίωμά του ατό πού επε Νκος Καζαντζάκης: «Τό πρτο σου χρέος, χτελώντας τή θητεία σου στή ράτσα, εναι νά νιώσεις μέσα σου λους τούς προγόνους ». Χωρίς φειδώ σέ κόπο χρόνο ντα­ποκρίθηκε πάντοτε πρόθυμα καί μεσα σέ λες τίς κκλή­σεις μου γιά ρευνα καί διευκρινήσεις γεγονότων το 1943-44 στήν ργολιδοκορινθία. Μο μπιστεύθηκε πλόχερα πρω­το­γε­νές λικό συνεντεύξεων μέ πιζντες ατόπτες μάρτυρες, λι­κό βιβλιογραφιν, ποφάσεις δικαστηρίων καί φωτογραφίες κα γιατό το εμαι βαθιά ποχρεωμένος. 
να πολύ μεγάλο εχαριστ στόν Πέτρο Κ. Τσιογκο καί τόν ναστάση Καλογερόπουλο γιά τν εγεν παραχώρηση γραπτν κειμένων πό τίς ναμνήσεις τους τς Κατοχς, πρωτογενος λικο πό μορφήν μερολογίων, μεγάλης στορικς ξίας. Εχαριστ διαίτερα τόν καθηγητή Θωμ Γεώργα, γιατί τό φωνητικό ντίγραφο τς μαγνητοφωνημένης μαρτυρίας το παππο του Θωμ Γεώργα πού μο πέστειλε ταν να πιπρόσθετο ναυσμα γιά νά σχοληθ μέ τήν ρευνα τν γεγονότων το 1943-44 στήν ργολιδοκορινθία.
Θέλω νά κφράσω τήν εγνωμοσύνη μου: στήν Βασιλική Νικ. Μπερτσεκά, τόν λία ν. Νότη, τόν ναστάσιο Μπάρμπα, τόν Χρστο ψηλάντη, τήν ρικαίτη Α. Τλά, τόν Πανα­γιώτη ραμπό, τήν Γιάννα καί τον Κώστα Κορωνιότη, τν λένη Κανακάρη καί τόν Σωτήρη Κ. Μεντζέλο  γιά τίς προσωπικές τους μαρτυρίες ς ατοπτν μαρτύρων δραματικν γεγονότων, διαίτερα πειδή φορον καί μέλη τν οκογενειν τους (τόν ερέα πατέρα της, τούς γονες καί 4 δέλφια του, τή σύζυγό του μέ τούς γονες της καί τόν δελφό της, τούς γονες του μαζί μέ θείους καί θεες του, τόν πίσης ερέα πατέρα της, τν δελφό, θεα, θεο κα ξαδέλφια της καί τόν πατέρα του, ντίστοιχα).
να μεγάλο εχαριστ στήν Εφροσύνη Β. Δωρή, γιά τήν παραχώρηση τς μαρτυρίας το πατέρα της γιά τήν δραματική του πόδραση λίγο πρίν τή σφαγή του στήν Τρπα το Φενεο. χω μεγάλη ποχρέωση στόν Παναγιώτη Ζάρα, γυιό το θρυλικο ποσπασματάρχη τς Πελοποννήσου Γεωργίου Ζάρα γιά τήν παραχώρηση ρχειακο λικο πό τή βιογραφία καί τή δράση το πατέρα του.
Εχαριστ πό βάθους καρδις τούς κάτωθι, ο ποοι μέ τίς μαρτυρίες τους, δοσμένες ετε π εθείας σέ μένα στόν πολύτι­μο συνεργάτη Σωτήρη Ριζόγιαννη, μπλούτισαν τό περιεχόμενο το βιβλίου: Λάμπρο Γιαλαμ, Δημήτρη Γεωργαντά, Παγώνα Δημάκου, Γιάννη Δημ. λία, Παναγιώτη Κων. λία, Χρστο Καλαρ[1], ναστάσιο Σωτ. Καλλιμάνη, Παναγιώτη Παύλ. Καλλιμάνη, Μιχάλη Γεωρ. Καπλάνη, Βασίλη Γρ. Μιχαλορο, Θεόδωρο Μίχο, Γιάννη Α. Μπάρλα, Φώτη Κ. Μπέλλο, Θεόδωρο Θ. Μπουγά, Θεοφάνη Σ. Οκονόμου, Νκο Οκονόμου, ρ­γύ­ρη Ρουμελιώτη, ντώνιο Π. Σκούπα, Γεώργιο Μ. Τζουβαλά καί Γιάννη  Τόλια.
να τεράστιο χρέος φείλω καί σέ λους ατούς πού θά παραμείνουν νώνυμοι καί εναι παρά πολλοί, ο ποοι μέ μαρτυρίες πληροφορίες γιά πρόσωπα γεγονότα βοήθησαν τά μέγιστα τήν λοκλήρωση ατο το ργου. Βαθύτατες εχαριστίες φείλω στήν κυρία λίνα Μαστέλλου-Γιαννάκενα γιά τήν πιμέλεια τς κδοσης. χι μόνο πιμελήθηκε μέ μεγάλη προσοχή τό κεί­μενό μου, λλά προσέφερε καί μαρτυρίες πού εχε δια συλλέξει καί προέβη καί σέ ποκοδομητική κριτική ρισμένων κειμένων λόγω τς ερείας γνώσης τς στορίας τς περιόδου τς Κατοχς. 
Εναι προφανές τι σ να τόσο μεγάλο ργο μέ τόσα δραμα­τικά γεγονότα καί προφορικές ναμνήσεις μέ νόματα, μερομη­νίες, τοπωνύμια, κλπ., εναι πολύ πιθανό νά πάρχουν λάθη καί παραλείψεις. ν πάρχουν, θέλω νά διαβεβαιώσω τι γιναν ­θελα καί χωρίς δόλο καί εμαι τοιμος νά τά διορθώσω ν μο ποδειχθον, ν εθύνη τους βαρύνει ποκλειστικά μένα.

Εἰσαγωγή τοῦ συγγραφέα

“Δῆλον δέ πρῶτον μέν ὁρισαμένοις τί τό ἀληθές καί τί ψεῦ­δος. Τό μέν γάρ λέγειν τό ὄν μή εἶναι ἤ τό μή ὄν εἶναι ψεῦδος, τό δέ τό ὄν εἶναι καί τό μή ὄν μή εἶναι ἀληθές, ὥστε καί ὁ λέγων εἶναι ὁ μή ἀληθεύσει ἤ ψεύσεται”.
(«Αὐτό θά φανεῖ ἀφοῦ πρῶτα ὁρίσουμε τί εἶναι ἀλήθεια καί τί ψεῦδος. Τό νά ποῦμε πώς κάτι πού εἶναι, πώς δέν εἶναι, ἤ κάτι πού δέν εἶναι, πώς εἶναι, αὐτό εἶναι ψεῦδος. Ἀλλά, τό νά ποῦμε πώς αὐτό πού εἶναι, εἶναι, κι αὐτό πού δέν εἶναι, πώς δέν εἶναι, αὐτό εἶναι ἀλήθεια»).
(Ἀριστοτέλης, Μεταφυσικά)

Λέμε συνήθως ὅτι «ὅποιος ξεχνᾶ τήν Ἱστορία τῆς πατρίδος του, εἶναι ἀναγκασμένος νά τήν ξαναζήσει». Ἴσως πρέπει νά συ­μ­πλη­ρώσουμε ὅτι «ὅποιος δέ γνωρίζει τήν Ἱστορία τῆς πατρίδος του, δέν θά ξέρει καί ὅτι τήν ξαναζεῖ». Γιά δεκαετίες ὑποστηριζό­ταν ἀπό ὅλους καί συνεχίζει νά ὑποστηρίζεται ἀκόμη ἀπό ὁρι­σμέ­νους, ὅτι ὁ Ἐμφύλιος Πόλεμος ἄρχισε μέ τήν ἐπίθεση ἀνταρ­τῶν στόν σταθμό Χωροφυλακῆς τοῦ Λιτόχωρου Πιερίας, στίς 30 Μαρ­τίου 1946. Τό 1989 ἡ τότε Κυβέρνηση μέ τόν νόμο 1983 τῆς 15/9 δια­κήρυξε ὅτι ὁ Ἐμφύλιος ἄρχισε τό 1944 μετά τήν ἀποχώρη­ση τῶν Γερμανῶν.
Καί οἱ δύο θέσεις δέν ἀποδίδουν τήν ἀλήθεια. Ὁ Ἐμφύλιος ξεκίνησε τό καλοκαίρι τοῦ 1943 μέ τίς ἐπιθέσεις τοῦ ΕΛΑΣ ἐνα­ντί­ον τῶν ἄλλων ἐνόπλων ὀργανώσεων Ἀντίστασης.
Ἀκολούθησε ἡ πιό σκληρή φάση του, μέ τήν μονόπλευρη Κόκκινη Τρομοκρατία τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ ἐναντίον τῆς «ἀντίδρασης». Ὁποιοσδήποτε ἄμαχος πολίτης μποροῦσε νά καταταχθεῖ ἀπό τό ΕΑΜ/ΚΚΕ στήν «ἀντίδραση» εἴτε ἀπό κάποια χαρακτηριστικά του (ἐπάγγελμα, περιουσία, οἰκογένεια, κλπ), ἤ ἀπό πράξεις του ἤ παρα­λεί­ψεις του, πραγματικές ἤ φανταστικές. Τήν τελευταία περίοδο, στούς ἀντιπάλους τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ προστέθηκαν καί τά ΤΑ καί ὁ Ἑλληνικός Στρατός πού ἐπανῆλθε ἀπό τό ἐξωτερικό. 
Ὅτι ὁ Ἐμφύλιος ξεκίνησε τό 1943 μαρτυροῦν ἀδιάψευστα γε­γονότα. Μερικά θά περιγραφοῦν καί στό παρόν ἔργο. Τήν ἴδια διαπίστωση εἶχαν κάνει ἀπό τότε προσωπικότητες πού μπο­ροῦ­σαν νά διακρίνουν μέ ἀκρίβεια τά ἐπί μέρους συμβαίνοντα καί νά τά συνδέσουν μεταξύ τους. Ὁ Γεώργιος Καρτάλης, πο­λιτικός ἐκ­πρόσωπος τῆς ΕΚΚΑ τοῦ συνταγματάρχη Ψαρροῦ, στήν εἰσήγη­σή του στό Συνέδριο τῆς Βηρυτοῦ, 17-20 Μαίου 1944, εἶπε:
 «...Νομίζω, ὅτι πρέπει νά ἐξετάσω τήν ὅλην ὑπόθεσιν τοῦ Ἀπε­λευ­θερωτικοῦ Ἀγῶνος τοῦ ΕΑΜ- ΕΛΑΣ ὑπό μίαν μεγαλυτέραν καί συ­στη­ματικωτέραν ὄψιν. Διατείνομαι αὐτήν τήν σrιγμήν, ὅτι τό ΕΑΜ βαδίζει πρός κατάληψιν τῆς ἐξουσίας καί ὡς ἐκ τούτου αἱ συμπτωματικαί δηλώ­σεις πρέπει νά εἶναι σαφεῖς. Προτοῦ εἰσέλθω εἰς τήν συστηματικήν ἀνά­λυσιν αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως, νομίζω ὅτι, πρέπει νά ὑποδιαιρέσωμεν τήν περίοδον τοῦ ἀνταρτικοῦ ἀγῶνος ἀπό ἀπόψεως ἐκδηλώσεως εἰς τρεῖς περιόδους.
1) Μίαν περίοδον ἀπό τήν δουλείαν μέχρι τοῦ Στάλιγκραντ.
2) Μεταξύ Στάλιγκραντ, Φεβρουάριος τοῦ ᾽43 καί Αὔγoυστoς - Σεπτέμβριος τοῦ 1943. Αὐτή εἶναι ἡ περίοδος τῆς ἐκδηλώσεως τῶν πολι­τι­κῶν σκοπῶν του, καί
3) Ἡ περίοδος τοῦ ἐκδήλου ἐμφυλίου πολέμου...». (Ὁλόκληρη ἡ εἰσήγηση στό Παράρτημα Α).   
Τό 1943-᾽44, τήν ἐποχή τοῦ Ἐμφυλίου, τό ΚΚΕ λειτούργησε στήν Πελοπόννησο Στρατόπεδα Πολιτικῶν Κρατουμένων καί δο­λοφόνησε χιλιάδες ἀθώους ἀμάχους. Στήν ἀρχή, δήμιοι ἦταν τυ­χαῖοι ἀντάρτες[2] τοῦ ΕΛΑΣ, ἐνῶ μετά τήν ἄνοιξη τοῦ 1944 ὅταν οἱ σφαγές ἔγιναν μαζικές, οἱ σφαγεῖς ἦταν εἰδικά ἐπιλεγμένοι. Ἦ­ταν εἴτε συγκεκριμένοι ἀντάρτες πού εἶχαν ἐπιδείξει «ἱκανότη­τα» στίς ἀτομικές σφαγές, ἤ ἐπαγγελματίες χασάπηδες. Οἱ σφαγεῖς αὐτοί, πού δροῦσαν ὡς μέλη τῆς ΟΠΛΑ, ἔγιναν ὁ φόβος καί ὁ τρό­μος τοῦ λαοῦ. Ὅπως περιγράφεται διεξοδικά στό βιβλίο, ὡς τάφοι τῶν θυμάτων τῆς ΟΠΛΑ χρησιμοποιήθηκαν συστη­ματικά ὑπό­γειες Τρύπες, Καταβόθρες, Ξεροπήγαδα καί Γκρεμοί σέ δασωμέ­νες περιοχές.
Στό προηγούμενο ἔργο μου «Ματωμένες Μνῆμες 1940-᾽45», παρουσίασα τόν Ἐμφύλιο στή Νοτιοδυτική Πελοπόννησο, μέ ἔμ­φαση στή λεπτομερή καί στοιχειο­θετημένη περιγραφή τῶν γεγο­νότων τοῦ Σεπτεμβρίου 1944, μετά την ἀποχώρηση τῶν Γερμα­νῶν. Τίς μάχες μεταξύ ΕΛΑΣ καί ΤΑ στόν Πύργο, τήν Καλαμάτα, τόν Μελιγαλά, τούς Γαργαλιάνους καί τίς ὁμαδικές σφαγές αἰχ­μαλώτων καί ἀμάχων πού ἀκολούθησαν σ᾽ αὐτές τίς πόλεις καί στήν Πύλο. Μέσα ἀπό μαρτυρίες αὐτο­πτῶν μαρτύρων καί ἀρχει­ακές πηγές, φάνηκε τό μέγεθος καί ἡ φρίκη τοῦ φοβεροῦ ἐγ­κλή­μα­τος τῆς Πηγάδας τοῦ Μελιγαλᾶ καί αὐτά στίς ἄλλες 4 πιό πά­νω πόλεις.
Στό παρόν ἔργο, συνέχεια καί συμπλήρωμα τοῦ «Ματω­μέ­νες Μνῆμες 1940-᾽45», παρουσιάζω συστηματικά αὐτά πού προη­γή­θηκαν. Τήν ἐγκαθίδρυση τό 1943-᾽44 τῆς ἀπόλυτης δι­κτα­τορι­κῆς καί ἐγκληματικῆς ἐξουσίας τοῦ ΚΚΕ στόν λεγόμενο «Ἐλεύ­θε­ρο Μωριά», δηλαδή τήν περιοχή τῆς Πελοποννήσου πού μετά τήν συνθηκολόγηση τῆς Ἰταλίας τήν 8η Σεπτεμβρίου 1943 βρέθηκε ἐκ­τός τῆς ἀστυνόμευσης τοῦ Γερμανικοῦ στρατοῦ καί τῆς Χωροφυ­λα­κῆς καί Ἀστυνομίας τῆς κυβέρνησης τῶν Ἀθηνῶν τοῦ Ἰωάννη Ράλλη. Ἡ ἐξουσία τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ ἦταν σκληρή καί ἀδυ­σώπητη σέ ὁλόκληρη τήν περιοχή τοῦ «Ἐλεύθερου Μωριά» γιά ὅλους πλήν τῶν ὀλίγων ἐξουσιαστῶν. Σέ ὁρισμένες περιοχές, εἰ­δικοί λόγοι ἔκαναν τή ζωή τῶν κατοίκων πραγματική κόλαση.
Ἡ Ἀργολιδοκορινθία, μαζί μέ τήν Ἀχαΐα, ἦταν οἱ περιοχές μέ τήν πιό μεγάλη στρατηγική σπουδαιότητα γιά τόν Γερμανικό στρατό κατοχῆς. Ἡ σπουδαιότητά τους προέκυπτε ἀπό τήν ὕπαρ­ξη τοῦ ἀεροδρομίου τοῦ Ἄργους καί τήν ἀνάγκη τῶν Γερμανῶν νά ἐλέγχουν τόν πορθμό τῆς Κορίνθου, τόν Σαρωνικό καί τόν Κο­ρινθιακό κόλπο, καθώς καί τίς σιδηροδρομικές καί ὁδικές ἀρτη­ρί­ες πού τίς διασχίζουν. Γιά νά ἐξασφαλίσουν αὐτόν τόν ἔλεγχο, οἱ Γερμανοί ἀντιδροῦσαν ἄμεσα σέ κάθε ἔνδειξη ἀπειλῆς ἀπό τόν ΕΛΑΣ. Οἱ ἐπανειλημένες ἐκκαθαριστικές ἐπιχειρήσεις πού ξεκί­νησαν μετά ἀπό προκλήσεις τοῦ ΕΛΑΣ, στοίχισαν τή ζωή σέ ἑκα­τοντάδες ἀθώους ἀμάχους. Ἡ Τραγωδία τῶν Καλαβρύτων, πού καλύπτεται λεπτομερῶς στό παρόν ἔργο, ἦταν προϊόν παρόμοιας τακτικῆς.  
Γιά μερικούς μῆνες τό 1944, στόν «Ἐλεύθερο Μωριά» τό ἀντί­παλο δέος στό ΚΚΕ ἦρθε ἀπό τά Τάγματα Ἀσφαλείας (ΤΑ). Πολ­λοί προσέφυγαν στά ΤΑ γιά νά ἐμποδίσουν τήν ἐπικράτηση τῶν κομμουνιστῶν καί τήν βίαιη ἀλλαγή τοῦ κοινω­νικοῦ καθεστῶτος. Πολλοί περισσότεροι, γιατί τά εἶδαν ὡς καταφύγιο φυσικῆς ἐπιβί­ωσης, αἰσθανόμενοι τό μαχαίρι τῆς ΟΠΛΑ νά πλησιάζει καί στόν δικό τους λαιμό. Τό εἶχαν δεῖ νά ἀστράφτει σέ ἀθώους συγγενεῖς ἤ γείτονες, βαπτισμένους ἁπλά «ἀντίδραση» ἀπό «κλειδούχους» τοῦ ΕΑΜ, ἐλεύθερους νά ἀποφασίζουν μέσα στήν ἀνομία πού γέννησε ἡ Κόκκινη Τρομοκρατία. 
Στήν Πελοπόννησο, τά ΤΑ ἄρχισαν νά ὀργανώνονται μα­ζι­κά[3] τήν ἄνοιξη τοῦ 1944 καί εἶχαν δύο κύριους στόχους. Τήν προ­στασία τοῦ δημοκρατικοῦ πληθυσμοῦ πού ὑπέφερε ἀπό τήν Κόκ­κινη Τρομοκρατία, ἐπειδή δέν δεχόταν νά ὑποταχθεῖ στό ΕΑΜ­/­ΕΛΑΣ/ΚΚΕ καί γιά νά ὑπάρχει ἐθνική ἔνοπλη δύναμη νά ἀντι­με­τωπίσει τόν ΕΛΑΣ τήν ἡμέρα τῆς ἀπελευθέρωσης. Αὐτά τά ΤΑ δέν θά ἐδημιουργοῦντο ἄν δέν διακρινόταν καθαρά ὁ σχεδια­σμός[4] τοῦ ΚΚΕ νά καταλάβει τήν ἐξουσία μέ τή βία καί νά ἐπι­βά­λει ἀλλαγή τοῦ κοινωνικοῦ καθεστῶτος. Καί ἄν ἀκόμη ἐδημιουρ­γοῦντο, δέν θά προσέλκυαν ποτέ στίς τάξεις τους τόσες χιλιάδες νέων τῆς Πελο­ποννήσου ἄν δέν εἶχε προηγηθεῖ ἡ Κόκκινη Τρομο­κρατία. Οἱ διωγμοί καί τά βασα­νιστήρια, τά δεκάδες Στρατόπεδα Συγκέντρωσης τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, οἱ χιλιάδες σφαγμένοι πατριῶ­τες ὑπό ἀνατριχιαστικές συνθῆκες ἀπό τήν ΟΠΛΑ καί ἡ συν­τριβή ὅλων τῶν ἐκτός ΕΛΑΣ Ὀργανώσεων Ἀντίστασης στήν πε­ριοχή. Τήν ἄνοιξη καί τό καλοκαίρι τοῦ 1944, τά ΤΑ ἦταν τό ἕνα σκέλος τοῦ δίδυμου τοῦ Κατοχικοῦ Ἐμφυλίου στόν «Ἐλεύθερο Μωριά», μέ τή σημαντική παρατήρηση ὅτι τό ἄλλο, τό ΚΚΕ, ἦταν αὐτό πού ἄρχι­σε χειρῶν ἀδίκων!
Τό φριχτό ἔγκλημα τῆς σφαγῆς χιλιάδων ἀθώων, πού ἔγινε γιά τήν προ­ώθηση τῶν πολιτικῶν στόχων τοῦ ΚΚΕ, ἔχει περάσει ἀπαρατήρητο ἀπό τούς πολλούς, γιατί καταγράφηκε ψευδεπί­γραφα ὡς μέρος τῆς Ἀντίστασης. Μέ τή βοήθεια τῶν πολιτικῶν καί τῶν ἱστοριογράφων τῆς μεταπολίτευσης, ἔχει γίνει Ἐθνική Ἱστορία. Γιά τή συγκάλυψη αὐτῶν τῶν σφαγῶν, οἱ κομμουνιστές καί οἱ ἀπολογητές τους εἴτε ἁπλά ἀρνοῦνται ὅτι ἔγιναν ποτέ, ἤ προχωροῦν σέ νέο ἔγκλημα διαρκείας μέ τή σπήλωση τῆς μνήμης τῶν νεκρῶν, ἀποκαλώντας τους ὅλους δοσίλογους καί συνεργά­τες τῶν κατακτητῶν! Μέ αὐτή τήν ἐπιθετικότητα καλύπτουν καί τό γεγονός ὅτι ἡ ἡγεσία τῆς Ἀριστερᾶς καί πολλά ἀπό τά μέλη της ἕδρασαν τό 1940-᾽41 ὡς Πέμπτη Φάλαγγα, ὅταν ἡ Ἑλλάδα ἀγωνιζόταν ἐναντίον Ἰταλίας καί Γερμανίας, γιατί ἡ Σοβιετική Ἕνωση ἦταν ἀκόμη σύμμαχος τοῦ Χίτλερ. 
Οἱ Ἕλληνες κομμουνιστές, ἀριθμητικά μιά μικρή μειοψηφία ἀλλά ὀργα­νωμένοι ἄριστα καί ἔμπειροι στή δράση ὑπό καθεστώς διώξεων, χρησιμοποίησαν στήν Κατοχή καί τά ὅπλα τῆς ἀπάτης καί τῆς δολιότητας γιά νά προωθήσουν τό σχέδιό τους γιά βίαιη κατάληψη τῆς ἐξουσίας καί ἐπιβολή κομμουνιστικῆς δικτατορίας, ἀκριβῶς ὅπως ἔγινε στά ὑπόλοιπα Βαλκανικά κράτη. Ἀντικατέ­στησαν ἔξυπνα τό Κομμουνιστικός (Κ) μέ τό Ἐθνικός (Ε), στά ὀνό­ματα τῶν ὀργανώσεων τοῦ ΕΑΜ, ΕΛΑΣ, ΕΛΑΝ, ΕΑ, ΕΤΑ ἀπο­κρύ­πτοντας ἔτσι τήν πραγματική ταυτότητά τους καί παγιδεύοντας στίς τάξεις τους μεγάλο ἀριθμό δημοκρατικῶν πολιτῶν μέ διάθε­ση γιά ἀγώνα καί ἀντίσταση στούς κατακτητές. Ὅποιος μετά δο­κίμαζε νά φύγει, γινόταν «ἐχθρός τοῦ λαοῦ» καί ὁ ἴδιος καί ἡ οἰ­κογένειά του κινδύνευαν μέ ἐκτέλεση καί πλιάτσικο τῆς πε­ρι­ου­σίας του. Γιατί καί σ᾽ αὐτόν τόν τομέα, τό ἐγκληματικό καί ἀ­πάν­θρωπο πλιάτσικο τῆς περιουσίας τῶν θυμάτων τους, οἱ κομ­μου­νι­στές στήν Κατοχή ὑπερέβαλαν ἀκόμη καί τούς ξένους κα­τακτη­τές!
Παρά ταῦτα, μέσω τῆς προπαγάνδας καί τῆς ταγμένης ἱστο­ριογραφίας, οἱ κομμουνιστές ἔχουν ἐπιτύχει τόν ἄθλο νά ἑδραι­ώ­σουν στό εὐρύ κοινό τήν ἰδέα ὅτι ἡ συμπεριφορά τους τήν περίοδο τῆς Κατοχῆς ἦταν πατριωτική καί ὅτι αὐτοί σχεδόν μόνοι σή­κω­σαν τή σημαία τῆς Ἀντίστασης. Ἀποκρύπτεται ἐντελῶς, ἤ συγκα­λύ­πτεται μέ μεγάλη ἐπιτυχία, ἡ ὠμή πραγματικότητα. Γιατί στήν Κατοχή τό ΚΚΕ ἀντί γιά Ἀντίσταση ἔκανε ταξικό ἀγώνα ἐναντίον ὅποιου Ἕλληνα ἀντιδροῦσε, ἤ τόν ὑποψιάζονταν ὅτι μποροῦσε νά ἀντιδράσει στό μέλλον, στήν προετοιμαζόμενη ἐπιβολή κομ­μου­νιστικῆς δικτατορίας. Γιά τό ΚΚΕ στήν Κατο­χή ἦταν κανόνας τό «ὅποιος δέν εἶναι μαζί μας, εἶναι ἐναντίον μας» καί πρέπει νά ἐξο­ντωθεῖ.
Αὐτή ἡ μονόπλευρη, ἕως καί ψευδής, καταγραφή τῆς πρό­σφατης Ἑλληνικῆς ἱστορίας, μία καθαρή ἱστορική ἀπάτη, μέ τό προνόμιο τῆς μονοπωλιακῆς πα­ρου­σίασης στά σχολικά ἐγχει­ρί­δια καί τά ΜΜΕ, συνιστᾶ τήν ἰδεολογική δικτατορία τῆς Ἀριστε­ρᾶς. Σύμφωνα μέ αὐτήν τήν Ἀριστερή μυθοπλασία, τήν περίοδο τῆς Κα­τοχῆς οἱ ἀριστεροί ἦταν οἱ μόνοι πού ἀντιστάθηκαν στούς Γερμανούς, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἕλληνες ἦταν λίγο ἤ πολύ συνερ­γάτες τους! Γιά τούς κομμουνιστές καί τούς απολογητές τους, δέν ἦταν μόνο τά ΤΑ πού συνεργάστηκαν, ἀλλά καί ὅλες οἱ μή κομ­μουνιστικές Ἀντιστασιακές Ὀργανώσεις. Ἡ συκο­φαντία τοῦ προ­δότη καί τοῦ δοσίλογου ἐκτοξεύεται ἐναντίον τῶν πά­ντων, ἐκτός τῶν κομμουνιστῶν, παρότι εἶναι οἱ ἡγέτες τοῦ ΚΚΕ πού προσῆλ­θαν τε­λευ­ταῖοι στόν ἀγώνα κατά τῆς Ἰταλίας καί τῆς Γερ­μανίας. Ἀποσιωπᾶται ἐντελῶς ὅτι ἔπρεπε πρῶτα νά ἐπιτεθεῖ ὁ Χίτλερ ἐναντίον τῆς Ρωσίας, τόν Ἰούνιο τοῦ 1941 καί μόνον τότε νά ἀρχί­σουν νά ἐναντιώνονται καί οἱ κομμουνιστές τῆς Ἑλλάδος στίς κα­το­χικές δυνάμεις! 
Βέβαια καί ἡ παράταξη τῶν νικητῶν τούς βοήθησε σέ ση­μα­ντικό βαθμό, ἀφοῦ ἀπέφυγε νά στοιχειοθετήσει ἐπακριβῶς τήν ἱστορική εὐθύνη τῆς Ἀριστερᾶς. Ἀντίθετα, προώθησαν μία μονό­πλευρη καί λαϊκίστικη ἱστορική λήθης, τήν ὁποία δικαιολογοῦσαν μέ τήν ἐπωδό ὅτι «ἔτσι θά σφυρηλατηθεῖ ἡ ἐθνική συμφιλίωση». Γιά τόν ἴδιο σκοπό ἄφησαν νά ἐπαναλαμβάνεται ὡς ἀλήθεια, ἡ ἱστορική ἀνακρίβεια «ὅλοι σκοτώνανε τότε» ἤ τό παραπλήσιο «καί οἱ δυό (πλευρές) τά ἴδια κάνανε». Νά ἐξισώνεται δηλαδή ἡ Κόκκι­νη μέ τήν Λευκή Τρομοκρατία.
Ὅμως, ἐνῶ ἡ Κόκκινη Τρομοκρατία ἦταν προγραμματι­σμένη μέ πολι­τικούς στόχους ἀπό τήν Κεντρική Ἐπιτροπή τοῦ ΚΚΕ, ὀργανωμένη καί ἐπο­πτευόμενη ἀπό τά τοπικά στελέχη τῶν περιοχῶν στίς ὁποῖες τό Κόμμα ἀσκοῦ­σε ἐξουσία, ἡ Λευ­κή ἦταν κάτι πού προῆλθε ἀπ᾽ αὐτήν ὡς ἀντίδραση, ἀ­συ­ντό­νιστη καί χωρίς στόχους πέραν τῆς ἀντεκδίκησης καί τῆς «τι­μωρίας» ἀτόμων πού εἶχαν ἐγκληματίσει φυσικά ἤ ἠθικά τό 1943-᾽44. Χωρίς τήν πα­ρουσία καί τήν ἄγρια μορφή τῆς Κόκκι­νης, μποροῦμε μέ ἀσφάλεια νά ὑπο­στηρίξουμε ὅτι θά ἔλειπε καί ἡ Λευκή. 
Τό ΚΚΕ δέν ἀναγνώρισε ποτέ τά χιλιάδες εἰδεχθῆ ἐγκλή­μα­τα πού διέπραξε ἐναντίον ἀθώων ἀμάχων καί αἰχμαλώτων, συ­μπεριλαμβανομένων γυναικῶν καί παιδιῶν μέ τήν ἐφαρμογή τοῦ ἀνήθικου κανόνα τῆς «οἰκογενειακῆς εὐθύνης», οὔτε ἐξέφρασε αἰ­σθήματα ἐνοχῆς ἤ συγγνώμης. Παρά ταῦτα, μετά τήν ἧττα του, σέ μεγάλο μέρος τοῦ δημοκρατικοῦ λαοῦ καλλιεργήθηκαν αἰσθή­ματα ἐνοχῆς πρός τούς ὁπαδούς του. Λίγα χρόνια μετά τό 1949, διεκόπει κάθε κρατική συμμετοχή σέ ἐκδηλώσεις μνήμης τῶν θυ­μάτων τοῦ κομμουνισμοῦ. Οἱ λίγοι ἰδιῶτες ἤ ὀργανισμοί πού συ­νέχισαν νά ἀσχολοῦνται μέ τήν καλλιέργεια τῆς ἱστορικῆς μνή­μης σχετικά μέ τήν Κόκκινη Τρομοκρατία τοῦ 1943-᾽44 καί τήν Κομμουνιστική Ἀνταρσία τοῦ 1946-᾽49, δοκίμασαν τόν ἐξοστρακι­σμό τῶν ἀρχῶν ὡς ἐνοχλητικοί, ἤ καί ἀκόμη χειρότερα, ὡς φορεῖς μίσους καί διχόνοιας!
Αὐτή ἡ ἐπαμφοτερίζουσα καί περίεργη συμπεριφορά τῆς νι­κήτριας παρά­ταξης, πού ἀποτελοῦσε καί τό συντριπτικό ποσοστό τοῦ λαοῦ, ὄχι μόνον τή δεξιά ἤ τήν ἐξτρεμιστική δεξιά, ἴσως δικαι­ολογεῖται ἀπό τήν ἀπουσία διάθεσης νά περι­γραφοῦν καί νά τα­ξινομηθοῦν καί οἱ δικές της σημαντικές ὑπερβολές. Ἀπό τή συμ­μετοχή μονάδων ΤΑ σέ ἐκκαθαριστικές ἐπιχειρήσεις τῶν Γερμα­νῶν, ἕως τή φυσική ἐξόντωση πολιτικῶν ἀντιπάλων ἀπό παρα­κρατικούς μέ τήν ἀνοχή τῶν ἀρχῶν καί τόν ἀποκλεισμό ἄλλων ἀ­πό συγκεκριμένους ἐπαγγελματικούς τομεῖς. Ἴσως νά πήγαζε καί ἀπό τήν ἐπιθυμία τῶν νικητῶν νά ἀντλήσουν ἀνενόχλητοι τά ὀφέλη πού τούς προσκόμισε ἡ νίκη.
Τό βιβλίο καλύπτει ἐκτενῶς τά συμβάντα, μέ χρονολογική συνέπεια, μέ μαρτυρίες καί ὀνόματα ὑπευθύνων, φυσικῶν δρα­στῶν ἐγκλημάτων, ὡς καί χαρα­κτηριστικές περιπτώσεις θυμά­των ἀπό ὁλόκληρη τήν περιοχή τοῦ «Ἐλεύθερου Μωριά». Τό κέν­τρο βάρους τοῦ βιβλίου ὅμως πέφτει στήν Ἀργολιδοκορινθία, ὅ­που λόγω τῆς παρουσίας μιᾶς ἐγκληματικῆς προσωπικότητας, τοῦ Θεόδωρου Ζέγκου (Στάθη ἤ Τριαντάφυλλου), ὡς ἀντι­προ­σώπου τοῦ Πελοποννησιακοῦ Γραφείου τοῦ ΕΑΜ/ΚΚΕ, ὁ νομός[5] αὐτός τῆς Πελοποννήσου μετεβλήθει τό 1943-᾽44 σέ Κρανίου Το­πο.
Δέν εἶναι στόχος τοῦ βιβλίου νά ἀνοίξει πληγές, ἀλλά νά βοηθήσει στό μέτρο τῶν δυνατοτήτων του στή διόρθωση τῶν στρε­βλώσεων τῆς ἱστορίας τῆς δεκαετίας 1940-᾽49 ὅπως παρου­σιάζεται μετά τή μεταπολίτευση καί στήν ἀπόδοση λίγης δικαιο­σύνης στά χιλιάδες ἀθῶα θύματα τῆς Κόκκινης Τρομοκρατίας τοῦ 1943-᾽44. Ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ ἱστορία της καί ἡ φυλή μας ζεῖ μέ­σα ἀπ᾽ αὐτήν. Τήν ἱστορία, ὁλό­κληρη καί ἀνόθευτη! Ἄν μιά μελ­λοντική γενιά Ἑλλήνων θελήσει νά μάθει τήν ἀλήθεια γιά τό τί πραγματικά συνέβει στήν Κατοχή, νά μπορεῖ.
Ἡ ὁμοψυχία τοῦ ἔθνους δέν θά ἐπιτευχθεῖ ποτέ ὅσο ἡ μιά πλευρά ἀρνεῖται τό ἔγκλημα καί παραποιεῖ τά γεγονότα. Γι᾽ αὐτό χρειάζεται εἰλικρινής ἀναγνώριση τῆς ἀλήθειας, χωρίς προκατα­λήψεις καί πάθη. Ἡ ἀπαίτηση νά μήν ἐνθυμεῖται ἡ ἄλλη πλευρά τούς νεκρούς της καί τά γεγονότα, ἐπειδή δέν συμφέρει τούς θύτε, εἶναι φαινόμενο πού δέν συναντᾶται πολύ συχνά. Εἶναι ὁλο­­­κληρωτισμός καί φασι­στική νοοτροπία, ὅπως αὐτό πού δεί­χνει ἡ σύγχρονη Τουρκία, ἀρνούμενη πεισμα­τικά νά ἀναγνωρίσει τή γε­νοκτονία τῶν Ἀρμενίων καί τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Πόντου.
Εἶναι καιρός καί γιά τό ΚΚΕ καί τούς Ἕλληνες ἀριστερούς νά ἀντιληφθοῦν ὅτι οἱ χιλιάδες σφαγές ἀθώων πού ἔκαναν τό 1943-᾽44 δέν μποροῦν νά διαγραφοῦν. Μποροῦν νά συνεχίσουν νά παραποιοῦν τά γεγονότα σχετικά μέ ἐκεῖνο τό αἱμα­τοκύλισμα καί νά σπηλώνουν τά θύματά τους, ἀλλά δέν μποροῦν νά τά δια­γρά­ψουν γιατί ἔγιναν! Καί οἱ νεκροί τῶν κομμουνιστῶν εἶναι με­ρος τοῦ διαχρονικοῦ Ἑλληνισμοῦ καί δέν μπορεῖ παρά νά πά­ρουν κι αὐτοί τήν θέση πού τούς ἀνήκει στήν ψυχή τοῦ ἔθνους, ἄσχετα τῆς θέλησης τῶν θυτῶν τους καί τῶν ὑποστηρικτῶν τους. Συμμε­τοχή στή μνήμη εἶναι τό ἐλάχιστο πού τούς ὀφείλουμε!



[1] Τό ἐπώνυμο Καλαρᾶς ἀπαντᾶται συχνά στό κείμενο καί μέ δύο «λ», δηλ. Καλ­­λαρᾶς. Τό λεξικό δίδει ὡς ὀρθές καί τίς δύο γρα­φές.
[2]   Αὐτή ἡ ἀνάμειξη ἁπλῶν ἀνταρτῶν τοῦ ΕΛΑΣ σέ ἐκτελέσεις ἀμάχων ἔπαιξε καίριο ρόλο στή στοχοποίηση ὅλων μετά τήν Ἀπελευθέρωση ἀπό συγγενεῖς θυμάτων καί ἀδίκησε τήν πλειοψηφία ἐξ αὐτῶν πού σίγουρα δέν εἶχαν ἀνά­μειξη σέ ἐγκλήματα.
[3]   Στή Σπάρτη εἶχε ὀργανωθεῖ μέ Γερμανικά ὅπλα ἀπό τόν Δεκέμβριο 1943 τό τάγμα «Λεωνίδας» ἀπό τόν ἀδελφό τοῦ δολοφονημένου ἀπό τόν ΕΛΑΣ ἴλαρ­χου Τηλέμαχου Βρεττάκου. Μετά τή δημιουργία τῶν ΤΑ Πελοποννήσου, ὁ Λε­ωνίδας ἐντάχθηκε σ᾽αὐτά.  
[4]   Ἀντικειμενικά, ἡ μόνη ἀπόδειξη πού χρειαζόταν γιά τό σχέδιο τοῦ ΚΚΕ νά ἐπιβάλλει κομμουνιστική δικτατορία μετά τήν ἀπελευθέρωση, ἦταν ἡ διά τῆς βίας μονοπώληση τῆς ἔνοπλης ἀντίστασης, καθώς καί ἡ ἐπιβολή τῆς Κόκκινης Τρομοκρατίας ἐναντίον ὅσων θεωροῦσε ἐν δυνάμει ἀντιπάλους, αὐτούς πού ἀποκαλοῦσαν «ἀντίδραση», πού περιέκλειε καί ἀπόλυτα φιλήσυχους πολίτες, ἀρκεῖ νά μήν εἶχαν προστρέξει νά ἐγγραφοῦν στίς τάξεις τοῦ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ καί κάποιος «ἐπίτροπος» τοῦ ΕΑΜ νά τούς στοχοποιοῦσε. Φυσικά, ὄχι ὅτι ἡ ἡγεσία τοῦ ΚΚΕ κρατοῦσε κρυφή τήν πρόθεσή της γιά ἐπιβολή «λαοκρατίας».  
[5]    Οἱ νομοί Ἀργολίδος καί Κορινθίας ἦταν τότε ἑνωμένοι. .  


================================================================================
29-07-2016
Αετίων Σωτήριος Ριζόγιαννης
================================================================================